Notas de inverno sobre impresións de verán

A entrada de Fernando e as de Rafael, tan xeneroso e constante, lembráronme un texto que non é soño meu, como os de Rafa e Antonio.

O Inquisidor xeral

“A acción desenvólvese no século XV. Naquela época era costume facer intervir nos poemas as potencias celestiais. En Francia, os clérigos da curia e os monxes daban representacións nas que se poñía en escena a madonna, os anxos, os santos, Cristo e Deus pai.

Pasaron 15 séculos desde que prometeu volver ao seu reino, desde que o profeta escribiu: ´Volverei pronto, pero nin o mesmo fillo sabe o día nin a hora´.

Pero El quixo mostrarse, ao pobo sufrido e miserable. A acción desenvólvese en España, en Sevilla, na época máis terrible da Inquisición, cando cada día flameaban as fogueiras no país para maior gloria de Deus.

• Ou! Non é así como El prometeu volver, á fin dos tempos, con toda a súa gloria.
• Non, El quixo visitar os seus fillos precisamente nun lugar onde crepitaban as fogueiras dos herexes. Volveu baixo a forma que tiña na vida pública. Aí vai descendendo cara ás rúas ardorosas da cidade meridional, onde a véspera, en presenza do rei, dos cortesáns, dos cabaleiros, dos cardeais e das máis encantadoras damas da corte, o Inquisidor xeral fixo queimar un cento de herexes ad maiorem gloriam Dei. Apareceu docemente, sen facerse notar e, cousa rara, todos o recoñeceron.
  O pobo amontóase ao seu lado e ségueo, silencioso; El pasa entre a moitedume cun sorriso de infinita compaixón.

Un vello, cego desde a infancia, exclama: ´Señor, cúrame e vereite´. E o cego ve.

Detense ante a catedral de Sevilla cando levan un pequeño cadaleito branco cunha nena de sete anos. ´Se es Ti, resucita a miña filla´, chora a nai. El míraa con mágoa e exclama: ´Talhita koum´. E a nena levántase.

Naquel intre pasa pola praza o cardeal Inquisidor xeral. É un vello case nonaxenario. Os seus lúgubres auxiliares e a garda do Santo Oficio ségueno a unha respectuosa distancia. Detense ante o xentío e observa desde lonxe. Viuno todo e o seu rostro ensombreceuse, engurrou as espesas cellas e os seus ollos brillaron cun resplandor sinistro. Sinálao co dedo e ordena aos gardas que o deteñan. Tan grande é o seu poder e o pobo está tan acostumado a someterse, que o xentío se aparta axiña ante os esbirros.

Nun silencio mortal, estes detéñeno e lévano. Como un só home, o pobo inclínase ao paso do Inquisidor, que o bendice e prosegue o seu camiño.

O prisioneiro é conducido ao edificio do Santo Oficio, onde o encerran nunha estreita cela abovedada. O día morre, chega a noite sevillana, cálida e sofocante.

De súpeto, ábrese a porta do calabozo e aparece o Inquisidor cun facho na man. Ven só. A porta péchase tras del. Mira en fite o santo rostro e dille:

• ´Ti es Ti´? Ao non recibir resposta, engade: ´Non digas nada, cala; ademais, que poderías dicirme? Non tes dereito a engadir unha palabra máis ao que xa dixeches. Por que viñeches molestarnos?
• Ben sabes Ti que nos molestas. Pero sabes o que ocorrerá mañá? Mañá condenareite e serás queimado coma o peor dos herexes. E ese mesmo pobo que hoxe che bica os pés correrá, a unha indicación miña, a alimentar a túa fogueira.

• E o prisioneiro non di nada?
• En efecto, non pode facer outra cousa que calar. O mesmo vello lle advertiu que non ten dereito a engadir unha palabra máis ás que dixera antano. É quizais o trazo fundamental do catolicismo romano.
• ´Todo foi transmitido por Ti ao Papa, todo depende, pois, agora do Papa´. ´Afortunadamente, ao marchares, deixáchesnos a obra. Prometíchelo. Concedíchesnos solemnemente o dereito de atar e desatar; naturalmente, non podes pensar agora en quitarnos ese dereito. Por que viñeches, pois, a molestarnos?´ ”

A que ven isto?

Son fragmentos escolmados do capítulo V do libro V d´Os irmáns Karamazov, de Fiodor (Teodoro) Dostoyevski (1821-1881). Publicou a obra en 1880. O argumento da novela é fácil de resumir, non así as cuestións morais, teolóxicas e humanas que suscita.

O título desta entrada tampouco é orixinal. Prestoumo o mesmo Dostoyevski dunha obra escrita para criticar os costumes de Europa occidental e enxalzar as ideas cristiás de Rusia.

Estas notas de inverno proceden das miñas impresións de verán, concretamente de agosto 2011, e doutros acontecementos relacionados.

Saúdos aos lectores que resisten e resistirán.

O meu agradecemento aos colaboradores habituais, defensores da idea dun cubano contemporáneo de Dostoyevski, Xosé Martí (1853-1895): “Trincheiras de ideas valen máis ca trincheiras de pedras”.

Eduardo Seco.

MIS POESÍAS

Von facerlle caso a Rafael, publicando unha poesía que tiña por aquí gardada por un caixón. Penso que se axeita mellor aos acontecementos polos que estamos a vivir nesta vella Europa dos nosos pecados. O único que pretendo é erguer un pouquiño os ánimos, que están moi baixos de moral.
Noutra ocasión, se a audiencia ( se é que a temos ), o permite, deixarei un poema axeitado ó Outono.

NO QUIERO

No quiero que nadie llore,

no quiero más amarguras,

si la vida son penurias,

el alma que se enamore,

con su dama, en cielo more.

¿ Acaso, con nuestros genes,

en molinos, no intervienes,

en defensa de tu dama, 

con honor de raza humana

que portamos los señores ?

Cabalga con Rocinante,

por los sueños sin sendero,

y, con su fiel escudero,

derrotemos al farsante;

allí donde esté la amante

espadas contra el tirano,

y muerda el polvo el villano

con el honor de tu espada

…y a Dulcinea, la amada,

 gloria y poder transmundano.

Antonio Puertas

FOLLAS DE OUTONO

A.- Imos pór algo no encerado para que o amigo Puertas entre sen medo e nos deixe algo poético nestes poucos días que quedan para despedir o ano. Nestes últimos días de outono en que o ano empeza a decaer,envellecer e morrer paga a pena,co bo tempo que nos veu,dar unha volta polo campo coa ánimo observador. Pódese ver o chan engalanado e alfombrado,na caida da folla,en soutos e arboredos,formando cadros que rivalizan cós dos mellores artistas en colorido polas súas diversas tonalidades. Para mostra un botón:

 

B.- Hoxe,se non fose pola puta crise,que a tantas familias trae pola rúa da amargura sería un día de festa e celebración no que deberiamos berrar como no 1812: VIVA LA PEPA. Constitución que nos brindou,hoxe é o seu día,o meirande período de liberdade e de camiños de paz para os que vivimos nesta pel de touro. Fixo un discurso o Presidente do Congreso en funcións que non desmerece nada dos que deixou dito o Cardeal Tarancón naqueles tempos en que a voz dos bispos era escoitada con respecto pola cidadanía.

C.- Respecto a situación actual de golpe de estado financeiro que converte en papel mollado as institucións de representación democráticas, tanto da Unión Europea como de cadanseu dos países que a conforman, non se pode dicir mais do que se leva escrito e comentado e que resume perfectamente o correo que me mandou o compañeiro Enrique Vázquez Pose que dia así:

“Asunto: El golpe de estado de Goldman Sachs a Grecia e Italia

Lee este e-mail hasta el final. Es un poco largo, lo sé, pero te vendrá bien leerlo para saber la verdad de lo que ha ocurrido estas dos últimas semanas.
La situación político-económica en Europa es ya insostenible. Asistimos impasibles al traspaso de poderes en Italia y Grecia. Los medios de comunicación pasan de puntillas sobre el fondo del asunto, e independientemente de la antipatía que sus dirigente despertaban en amplios sectores de la población, en la práctica este cambio supone reemplazar a los "democráticamente" elegidos por otros, los llamados "technócratas", que ni fueron elegidos por el pueblo, ni les resultan siquiera familiar.
Si el sistema democrático actual se hallaba ya de por sí en un estado deplorable, y a pesar de que se haga alarde de que todas las garantías parlamentarias han sido respetadas, esto constituye técnicamente un golpe de estado encubierto en el que los beneficiarios son los mercados y sus estrategias especulativas salvajes. Lo desgrano, para que quede claro:
¿Sabéis quienes son Lucas Papademos (actual dirigente Griego tras la dimisión de Papandreu) y Mariano Monti (ahora al frente del gobierno italiano)?
¿Sabéis quien es Mario Draghi (actual presidente del Banco Central Europeo)?
¿Sabéis lo que es Goldman Sachs?
Os lo explico:
Goldman Sachs: es uno de los mayores bancos de inversión mundial y co-responsable directo, junto otras entidades como la agencia de calificación Moody's, de la crisis actual, y uno de sus mayores benficiarios. Sólo a modo de pincelada, en 2007 ganaron 4 mil millones de dólares en operaciones que desembocaron en el desastre actual. ¿Como lo hicieron? Animaron a los inversores a invertir en productos sub-prime que sabían que era productos basura, y al mismo tiempo se dedicaron a "apostar" en bolsa por el fracaso de los mismos. Eso es solo la punta del iceberg, y está  muy documentado, podéis investigarlo. Mientras leéis este e-mail se están forrando a base de especulación sobre las deudas soberanas.
Papademos: Actual primer ministro griego, tras la dimisión Papandreu. No elegido por el pueblo.
- ex-gobernador del Banco de la Reserva Federal de Boston entre 1993 y 1994.
- vicepresidente del Banco Central Europeo de 2002 a 2010.
- Miembro de la Comisión Trilateral desde 1998, fundada por Rockefeller, lobby neo-liberal (se dedican a comprar políticos a cambio de sobornarles)
- ex-Gobernador del Banco de Central Grecia entre 1994 y 2002. Falseó las cuentas de déficit público del país con la ayuda activa de Goldman Sachs, lo que condujo en gran parte e la actual crisis que sufre el país.
Mariano Monti: Actual primer ministro de Italia tras la dimisión de Berlusconi. No elegido por el pueblo.
- ex director europeo de la Comisión Trilateral antes mencionada.
- ex-miembro del equipo directivo del grupo Bilderberg.
- asesor de Goldman Sachs durante el periodo en que ésta ayudó a ocultar el déficit del gobierno griego.
Mario Draghi: Actual presidente del Banco Central Europeo en sustitución de Jean-Claude Trichet.
- Ex-director ejecutivo de del Banco Munidal entre 1985 y 1990.
- Vicepresidente por Europa de Goldman Sachs entre 2002 y 2006, periodo en que se realizó el falseo antes mencionado.
Bien, qué casualidad, todos de la mano de Goldman Sachs. Los que crearon la crisis se presentan ahora como la única opción viable para salir de la misma, en lo que la prensa estadounidense está empezando a llamar "El gobierno de Goldman Sachs en Europa".
Se tiende a querer hacernos pensar que la crisis ha sido una especie de resbalón, pero la realidad apunta a que detrás de ella hay una voluntad perfectamente orquestada de hacerse con el poder directo en nuestro continente, en una maniobra sin precedentes en la Europa del siglo XXI. La estrategia de los grandes bancos de inversión y agencias de calificación es una variante de otras llevadas a cabo anteriormente en otros continentes, se viene desarrollando desde el inicio de la crisis y está desde mi punto de vista está siendo la siguiente:
1. Hundimos a los países mediante la especulación en bolsa/mercado. Los volvemos locos de miedo a lo que dirán los mercados, que nosotros controlamos, cada día.
2. Los obligamos a recurrir a préstamos para mantenerlos en Status Quo, o "salvarlos". Estos préstamos están estrictamente calculados para que los países no los puedan pagar, como es el caso de Grecia que no podría haber cubierto su deuda ni aunque su gobierno vendiera el país entero, y no es ninguna metáfora, es matemática.
3. Exigimos recortes sociales y privatizaciones en detrimento de los ciudadanos, bajo la amenaza de que si los gobiernos no los llevan a cabo, los inversores se retirarán por miedo a no poder recuperar el dinero invertido en la deuda de esos países y demás inversiones.
4. Se crea un altísimo nivel de descontento social, propicio para que el pueblo, ya sonado, accepte cualquier cosa con tal de salir de la situación.
5. Colocamos a nuestros hombres donde mejor convenga.
Si os parece ciencia ficción, informaos: este tipo de estrategias están perfectamente documentadas y se han venido utilizando con distintas variantes a lo largo el siglo XX y XXI en otros países, notablemente en latinoamérica por parte de los EEUU cuando se dedicaban, y se siguen dedicando en la medida que pueden, a asfixiar económicamente mediante la deuda exterior por ejemplo a países de América Central, para crear descontento social y aprovecharlo para colocar a dirigentes afines a sus intereses.
Ahora esto está pasando en Europa, y ya no es que lo haga EEUU, sino que lo hace la industria financiera internacional. Y lo que está ocurriendo bajo la mirada impotente y/o cómplice de nuestros gobiernos es el mayor robo jamás realizado en la historia de la humanidad y a escala planetaria, son golpes de estado, y violaciones flagrantes de la soberanía de los estados y sus pueblos.
Es muy fácil informaros en internet. Decídselo a vuestros amigos, pasad el e-mail a cualquiera que pueda estar interesado, yo que sé. Se nos están comiendo vivos... La gente tiene que saberlo.
Gracias por leerlo. “

 

D.- E curioso saber que estas cousas hai mais de 200 anos xa se advertía do perigo que corriamos se deixabamos que os bancos medraran tanto como fixeron nestes últimos anos en que acumularon un poder moi superior ao que lles correspondería de aplicárense as leis antimonopolio que o tivesen evitado. Isto dicía Thomas Jefferson:

                                                         (Para ler o texti clikar na imaxe)

E.- Que non falte un pouco de humor:

Pois xa está ben por hoxe .Boas noites a todos os que se dignen ler isto. Se non o lee ninguén tampouco pasa nada. Un saúdo como sempre. Rafael

AS MIÑAS POESÍAS

Xa que de soños vai o conto, velaí algún dos meus


QUISIERA VOLAR

Quisiera volar como gaviota vuela sobre el mar,
y, con ojos de azor, traspasar así ese cristal,
haciendo añicos tu imagen irreal
que brilla en la oscuridad.
Romper mi fantasía en un “ plis plás “
y, desechar mis sueños extraños,
para despertar de la niña de mis engaños,
producto de mi ansiedad.

Quisiera volar, como murciélago con su radar,
y, captar, yendo y viniendo dentro de tu alma,
los atardeceres de un cielo en calma
con plateada luna de miel
…y, bajo la noche estrellada,
 contemplar aquel rostro que soñé,
y que, suspirando, columpié
en los deseos de mi carrusel.

Quisiera volar como golondrina en Abril,
danzando en zig -zag por tu mundo irreal,
y, a tu lado, despertar de un sueño ancestral
 besando a una silueta de verdad,
delirio de tantos anhelos
que me hicieran volar
por mundos de fantasías, y llegar
a palpar la propia realidad.

Antonio Puertas

SINAIS DE VIDA

Parece que o persoal non se anima a cultivar a arte da comunicación malia que o outono, calmo e apracible, convida a facelo agás algúns dias escasos en que hai alertas vermellas sobre todo polo sur. Non vai ser sempre o caribe galego que no verán nos da envexa aos do Norte que agarramos todas as zaragalladas que baten neste recuncho entre Fisterra a Ortegal.

A referencia que fai Puertas sobre o publicado na Voz de Galicia é o seguinte:

SOÑO RARO                                                             

Debeu de ser pola intranquilidade que provoca o que sucederá no futuro, no eido económico, o que motivou na subconsciencia este soño.

Chamaba a atención ver a tantos chineses polas rúas tanto nas vilas, cidades e incluso polas aldeas. Todo o mundo se preguntaba que tería pasado. Uns dicían que era por subscribirse ao tratado de libre comercio entre a República China e mais a Unión Europea. Outros que era por mercaren o Novagalicia Banco uns fondos de inversión chinos. Logo foise sabendo que mercaran o porto exterior de Langosteira. Que andaban en tratos para facerse coas mais importante industria galega do leite, do viño, do mel, das enerxías do vento e hidráulicas, das conservas de peixe a marisco e incluso polas bateas da ría da Arousa e pola Citroen de Vigo. Ofertaban bos prezos incluso polas empresas de transporte,pola prensa e pola mesma Televisión Galega.

As autoridades aconsellaban a venda. Dicían que competir con eles era imposible. Tiñan millóns de traballadores dispostos a traballar de sol a sol por cen euros mensuais. O que chamaba a atención era o ben que aprenderan a falar o galego.

Os soños soños son. Serán premonitorios ou avisadores do que sucederá como eran na antigüidade? O tempo o dirá.

---------------

O imperio chino nunca deixou de ser un gran imperio. Pese a idea que tiñamos dos “chinitos” como unhas pobres criaturas para as que se pedía nas farmacias e mais o dia do Domund. Pouco a pouco fóronse introducindo en África, en América e agora en Europa. Sen facer ruído Están presentes en todas as cidades e vilas. Pouco andan polas rúas e non están implicados en ningún lio. Nos xulgados nunca se ve a ningún. Outro día que teña tempo escribirei algo sobre ese mundo. Na China Imperial foi onde se descubriron os catro grandes inventos da humanidade: O papel,o compás como lle chaman os mariñeiros ( brújula),a pólvora e a imprenta. Tamén foron os pais da mecánica,da metalurxia,da astronomía,da agricultura,da teoría da música,da náutica e da guerra.

Outro día seguirei. E agora para o que queira unhas lecturas e vídeos recomendados

1º.- A noticia dunha homenaxe que farán a D. Faustino Rey Romero no seu Tui natal estes días. Un crego represaliado que pasou longas temporadas na súa Isorna natal ao lado de Rianxo. Seguramente foi o primeiro que misou en galego na quinta provincia en Bos Aires onde se exiliou. Foi o inventor da festa wikinga que se celebra na desembocadura do Ulla nas torres de Catoira. ara saber mais:http://www.elpais.com/articulo/Galicia/Cura/anticlerical/da/misa/gallego/elpepiautgal/20111123elpgal_17/Tes

 

2º.-Recordades a Historia sagrada. O de Sodoma e Gomorra. Abraham non foi capaz de atopar un solo home xusto. A corrupción invadírao todo. Aquí parece que pasa algo parecido. A mesma Casa Real está implicada en cousas pouco éticas. Para saber mais:http://www.memoriadacoruna.com/

3º-E para que non todo sea traxedia un pouco de risa:

 

Deica a próxima .Saúdos a todos.Rafael

O meu soño

Esta pasada noite, tiven un soño moi raro: soñei que un chinés estaba a darme, a min e a toda miña familia, clases particulares de chinés...¡ Que cousas ten o noso sentido, valgame Deus !
Leede en Cartas ao Director, da Voz de Galicia de hoxe, e veredes unha que o explica todo.
Maxistral, como sempre, Rafael.
Antonio Puertas

Moitas graciñas

POis iso: moitas graciñas, Rafael, polas tuas derradeiras aportacións ao nóso encerado..." Nihil Novum...e Margin Coll..., pena que eu non podo gozar con este película, que, como dís, é interesantísima. En fin, outra vez será.
Non te molestes en mirar a preceptiva literaria dos meus poemas, que, xa cho digo eu: unha, é da miña propia colleita, e, a outra, é a que usaba Vicente Espinel, chamada tamen " espinela, ou décima "
Mais nada, bicos e apertas, según o caso ( como diría un dos nosos compañeiros )
Antonio

MARGIN CALL

Para os cinéfilos é ,ao meu parecer,estou pensando en Fernando Ledo que segue sendo fiel a ver bo cine e parece que Vilariño tamén,unha gran película. Ambiéntase naqueles acontecementos que hai 3 anos provocaron en Estados Unidos a caída da compañía e banco de inversión e administración de patrimonios Lehman Brothers: Lehman Brothers - Wikipedia, la enciclopedia libre

A causa de todos os nosos males económicos.Así o contan os mesmos que provocaron esta endemoniada crise 

As contas descobre un novo enxeñeiro espacial que non saen e que o que teñen é fume que non vale nada .Nunha noite deciden desfacerse de todo como sexa. Nun momento o que mais manda di esta frase lapidaria "hay tres modos de ganarse la vida en este negocio: siendo los primeros, los más listos o con engaños”. Non conto mais. E das que vale a pena ver. Está nas carteleiras. Aquí na Coruña en case que todos os cines.

A crítica pona ben e ao saír de vela coincides en que é verdade. Dura case dúas horas pero eu non mirei o reloxo mais ca unha vez en toda a sesión. Saúdos para todos.Rafael

NIHIL NOVUM SUB SOLE

Ese aforismo ou proverbio latino,atribúeselle ao sabio Rei Salomón, moi citado cando alguén presenta algo como novidoso, é un axioma inexorable. Que non ten volta de folla por moitas voltas que se lle queiran dar. Ven a conto de algo que moito me fixo rir cando o lin. Está sacado dun blog que eu visito de vez en cando. Xa algunha vez vos falei del. Tamén é de seminaristas pero de Lugo. O que mais colaboracións fai é un profesor de Instituto, González Guerra,Catedrático de Instituto de Lingua e Literatura galega no Sánchez Cantón de Pontevedra.

O conto é o seguinte:

“Había unha vez unha parella que o día do casamento tivo un acidente fatal. Chegaron ao ceo e antes de entrar pensaron se alí no ceo poderían casar. Cando abriu San Pedro preguntaron se poderían casar ali logo. El contestoulles que non sabía, que nunca llo pediran e entrou para realizar a xestión. Pero tardaba e tardaba e mentres os noivos empezaron a pensar que se a cousa non saía ben, que no ceo todo era para a eternidade, e que sei eu. Cando pasados dous meses saíu San Pedro, díxolles que si, que podian casar. Pero eles dixeron que se non saía ben o do amor, se habería posibilidade de poder divorciarse tamén no ceo. E aí San Pedro xa se alporizou.

-A ver oh, pero vós que queredes, levoume dous meses atopar aquí un cura, imaxinade canto me vai levar atopar un avogado”.

Fíxome rir o tempo dun credo..Era a medida de tempo dalgunhas receitas de cociña .Era o tempo de rustrido da cebola.

Posiblemente,como chistes de cregos,avogados e de San Pedro hai tantos seguramente non sexa inédito. De aí que en cuestión de humor xa este case todo inventado.

Este profesor de galego que os de Pontevedra seguramente coñecerán ten el amais a súa dona unha páxina 

(www.xente.mundo-r.com/anvi  que é moi útil para ,os xubilados que teñen tempo, perfeccionar o idioma. Se entrades nela veredes que é unha gozada ir facendo algús da cantidade inxente de exercicios que contén.

Comentario de actualidade:Paréceme que ante o cúmulo de malas noticias que recibimos diariamente a expresión dese neno é de gran elocuencia: 

Refírome ao nomeamento do sucesor de Jean-Claude Trichet no BCE a quen substitúe o italiano Mario Draghi que entre xaneiro de 2002 a xaneiro de 2006 foi vicepresidente para Europa ,con mando en praza, do cuarto banco de investimento do mundo Goldman Sachs. Entidade que asesorou ao goberno grego na operación de falseamento das contas permitíndolle simular que cumpría os requisitos orzamentarios da zona euro.

Cando lle preguntan as autoridades europeas cal é a razón pola que poñen ao raposo a coidar do galiñeiro din que como coñece ben os camiños da trampa así ten mais capacidade para descubrila. Vivir para ver.

Como “vívere neccesse est” aí van unhas imaxes con mensaxe que axudan a vivir,convivir e deixar vivir.

Por último agradecerlle a Fernando que se asome a esta fiestra .Sempre da gusto ler aquelas persoas que coñecemos. Tamén a Puertas que nos brinda uns poemas moi traballados. Teño que consultar a “Preceptiva Literaria” para encadralos na tipoloxía correspondente. O que nos deixou Eduardo é un texto que non ten desperdicio. Esa análise fundada e fundamentada que fai da orixe da crise,causas e consecuencias,con ese ton retranqueiro fai que sexa un texto que hai que reler para extraerlle como as laranxas todo o zume que teñen no seu interior.

Pois por hoxe mais nada. Deica a próxima. Rafael

MIS POESÍAS

A MI PADRE

Han pasado tantos años 

y aún os guarda mi alma;

con la fuerza de la calma,

reparadora de daños,

en calendarios extraños,

como si hubiese sido hoy.

-No lloréis porque yo soy

 el fuego de vuestra razón,

abrasando el corazón

lo avivo aunque no estoy-

-No lloréis porque me vaya,

vosotros sois mi relevo 

os dejo mi mundo nuevo,

que es como ola que raya

arenas de fina playa,

rozándola con mi candor,

y unas brisas de dolor,

en mi barquilla dorada,

llegando como encantada

 por la atalaya del mar.

-No lloréis porque me fuera

para una vida mejor;

nada bueno hay sin dolor

y, aunque el alma me hiera,

ningún gozo haber hubiera

que el teneros a mi lado…

seguir siendo anhelado

como lo fuera en la vida,

aunque triste mi partida,

el encuentro es más ansiado. 

Antonio Puertas