También yo quiero felicitar a todos los compañeros y amigos que hoy están de santo:
¡¡¡  FELICIDADES,pues,  a todos los  RAFAEL, GABRIEL Y MIGUEL. !!!
Larga vida y felicidad para todos vosotros.
Antonio Puertas

FELICIDADES, RAFAEL, MIGUEL E GABRIEL (Andres GV)

Xa estaba eu pechando a entrada anterior cando me decatei de que hoxe foi o día dos Santos Arcanxos Miguel, Gabriel e Rafael, nomes co sufixo hebreo -EL, que se refire a Deus. No caso de Rafa-EL a etimoloxía popular di que significa "Deus que remedia". No caso de Migu-EL, "Quen coma Deus"? E Gabriel para uns é: "home de Deus" (equivalente a mensaxeiro) ou "forza de Deus".
Pero aquí o que importa é que hoxe hai amigos de santo e cómpre que os felicitemos e lles desexemos longa vida e moitos anos cheos de ben e paz. E que Deus nos axude a remediar os males.

¡Sorpresa inesperada...! (Andres GV)

Despois da xuntanza de Sobrado/Oíns estivo na miña cabeza por varios días aquela canción que alguén no Seminario nos ensaiou para excursións e tempo libre: "Tú que brillas en el cielo..." Déuseme por buscala en Internet e resulta ser unha canción popular do bando republicano durante a guerra civil. ¿Sabía isto quen nola ensinou e promoveu no Seminario? A canción de seu é inocente, nostálxica, de lúa que consola a doenza do cantor. Pero esta connotación déixame sorprendido. Vede aquí a versión cantada que atopei, moito máis rápida de como a aprendemos nós.
Para descargala hai que pagar, pero escóitase ben e de balde  neste enlace:
http://www.youtube.com/watch?v=T1skAvfbMWI&feature=related

¿Que está pasando?

          Queridos amigos: Hai menos dun mes celebrouse en Madrid o 32 congreso de Teoloxía da Asociación de teólogos e teólogas Xoan XXIII. Manteño algúns amigos,de belos e vellos tempos, que me manteñen informado do que veñen facendo desde hai tantos anos. Envíanme o material do pre-congreso e mais do post-congreso. Hoxe con estes  modernos  inventos resulta moi fácil. Antes había que pagar o franqueo e soamente chegaban a aqueles que tiñan verdadeiro interese. Este ano,de todos os materiais, hai uns vídeos que son dignos de ver non unha vez senón varias.

            Pertencen a un vello loitador de finais dos 60 que aínda se mantén,como os vellos roqueiros,ao pe do canón. Procede do movemento coñecido como Pax Christi e logo Xustiza  e Paz. Explica o que nos está a pasar socialmente e cales poden ser as alternativas para saír desta situación. Desfai moitos mitos do pensamento imperante e ademais, como excelente profesor, ten o don da claridade e de facerse entender con atender nada mais. (Creo que era D. Pío o de Francés que se lle dicías que non entenderas preguntaba se atenderas.Sostiña que o “A” está antes de “E”.Por tanto para entender hai que antes atender.)

            Pois despois desta introdución aí queda a conferencia destes gran  home que ten moito que ensinar e nos moito que aprender deste sabio que é da escola de Xosé Luis Sanpedro.

          Deica a próxima e bos desexos para todos.Rafael

ADENDA A MAGNIFICA CRÓNICA DE ANDRES (R.G.R.)

Coa intención de que constase para o devir que, coa fidelidade que nos caracteriza, o pasado terceiro Sábado de Setembro nos xuntamos en Sobrado dos Monxes pedíralle ao compañeiro Enrique Vázquez Pose que me mandase unhas fotos para colgar aquí.

Cumpridor, como é habitual nel, envioumas e cando me dispoñía a deixalas con algún comentario, agradablemente, encóntrome con que xa Andrés o realizara coa perfección coa que o fai sempre. Andrés,de seguiren adiante aquelas experiencias de traballo manual do clero,ganaríase a vida como deseñador gráfico ou montador de texto e fotos para a composición de folletos manuais,libros ,revistas, páxinas Web et cétera.

Moito mal nos fixo aquela idea absurda de que os cregos non valían para outra cousa. En realidade era un complexo. A demostración é que tantos ex relixiosos/as e cregos gozan e gozaron dun gran aprecio nas novas profesións para as que se mudaron.

Xa vedes que ao non deixar as fotos dóuseme por predicar,como di Muras, e como o escribir ou falar non ten cancelas non me fagades caso que unha cousa é dicir algo e outra é predicalo.

Parabéns ,por tanto,a Vilariño polas reportaxes que nos deixou. Esperamos que unha vez,a partires do día 30 ,adquira a condición oficial de vello ou pensionista,dispoña de mais tempo para compartir as súas achegas a este encerado que sempre,polo menos para min, son benvidas.

A convivencia deste ano tivo certa orixinalidade polo contacto coa vida monástica. Para min foi unha sorpresa contemplar de novo a grandiosidade do Mosteiro. Sabía que pertencían ao Cister e pensaba que eran benedictinos igual cós de Sarria. Chamoume a atención cando na explicación dixo que eles tiñan o voto de permanencia ao Mosteiro e os de Sarria non. Logo,a curiosidade é a fonte de coñecemento,naveguei pola rede e xa me aclarei. Son trapenses. A regla de San Benito rigorosa. Non obstante o que estaba ao meu lado ao ver que algúns se incorporaban con atraso ao rezo da tercia comentoume que o prior ou abade tiña a disciplina un pouco relaxada. Como agora non utilizan a sala capitular non son chamados,segundo Vilariño, a capítulo. Se alguén está interesado, póñoo por Fernando Ledo e algún mais que sempre me din que agradecen os enlaces,podedes consultar estes :

 Sobrado (La Coruña) - Wikipedia, la enciclopedia libre

  Orden de San Benito - Wikipedia, la enciclopedia li

 Orden de la Trapa - Wikipedia, la enciclopedia libre

Sorprendeunos a varios, cos que o comentei, a ausencia dun blogueiro peculiar e impar como é Eduardo Seco. Alguén dixo que ao mellor andaba pola Irlanda ou de viaxe. Esperamos que a ausencia non se deba a algo malo e que mais cedo que tarde nos siga obsequiando coas súas colaboracións sempre valiosas e interesantes.

 Tamén se botou de menos a a Xosé Luis Suárez Cotelo que xeralmente non faltaba. Parece que foron razóns de última hora. O mesmo lle pasou a Antonio Puertas ,tamén blogueiro moi activo, que a última hora torcéronselle os plans e non puido acompañarnos. Tamén é de agradecer aos compañeiros cregos que,pese a ser un Sábado acudisen a convivencia e sobre todo ao mestre Cutrín (así lle chamabamos familiarmente en San Martiño) por coidar os años que tan sabedores estaban despois de pasar polo aro das boas artes da cociñeira e auxiliares que tan ben os condimentaron e serviron. Un saúdo para todos eles e mais para todos os demais. Deica a próxima. Rafael

CONVIVENCIA DE SOBRADO 15/09/2012 - Galería de Imaxes de Enrique Vázquez Posse

Barral, Cutrin, Doval Posse e  Garcia Ramos

PARA VER TODA A REPORTAXE GRÁFICA PICADE ABAIXO Á ESQUERDA  "Máis información". 

Todos atentos na fermosa Sala Capitular

Na Sala Capitular ten lugar o Capítulo,
reunión da comunidade onde se revisaben
os comportamentos e se impoñían as correc-
cións. Por iso aínda se di "chamar a Capítulo"

ENCONTRO E CONVIVENCIA EN SOBRADO E OÍNS (Andres GV) (15/09/2012)

   Día 15, sábado. O mes de setembro segue fiel ao verán que está próximo a finar. O día presenta unha mañá luminosa e grata. 

   Os da zona da Coruña chegamos a Sobrado, que estaba en festas, no autobús da empresa Vázquez cando xa faltaba pouco para as once e media. No amplo adro que dá acceso ao mosteiro cisterciense de Santa María de Sobrado xa estaba o grupo de Pontevedra e moi pouco despois chegaron os da zona de Santiago. Primeiros contactos e primeiras novidades. Non faltaron as gratas sorpresas de vernos con quen había tempo tiñamos perdido o contacto.

OCTAVA DA CONVIVENCIA 2012

Andamos na Outava -diría o Padre Constantino quen, de haber un sitio no que se estea mellor que aquí chámese Ceo ou Paraíso, alí estará por ter sido un santo dos de lei- da festa da convivencia correspondente ao presente ano.

 Pois como sempre pendurei algo nestas datas sinaladas,por non perder os bos costumes,deixarei hoxe unhas consideracións por tratarse dunha efemerides que celebra o semicentenario do paso do Seminario Menor da Asunción ao Seminario Conciliar de San Martiño Pinario de Santiago de Compostela. Comentando hoxe con Agustín Dios e Manuel Dans dicían: Pois é verdade. Entón nós como marchamos cando Rosalino Calvo Tojo e outros e xa non pasamos ao maior hai tamén cincuenta anos que deixamos o Seminario .¡¡Como pasa o tempo¡¡.

Pois nada. Pasado mañá verémonos outra vez. Será un día no que xa se encargará Vilariño de poñerlle o significado. Irán os que poidan e sentirémonos a gusto acordándonos dos vellos tempos.

Por hoxe xa non hai mais leria. Si dicirvos que o Luns pasado comezou a serie de T.V.E chamada ISABEL. Esta é a reseña que aparece na páxina da TVE:

“Dirigido por: Jordi Frades
'Isabel' cuenta la apasionante lucha de una mujer por llegar a ser reina. Isabel la Católica vio destrozada su infancia al ser arrebatada de su madre enferma y fue obligada a ir a vivir a la Corte por su hermanastro el rey Enrique IV. Sufrió la pérdida de su hermano Alfonso, por delante suyo en la línea sucesoria, y tomó, con apenas 16 años, decisiones clave tras una cruenta guerra civil. Rechazó, hasta poner en peligro su vida, aceptar ninguna imposición de boda, defendiendo su derecho a elegir esposo (Fernando de Aragón). Soportó, tras su boda, maledicencias y limitaciones económicas. Tuvo que manejar diplomacia con una dureza de carácter capaz de poner firmes a un ejército (y a su propio marido, si hacía falta). Y todo, por una obsesión: ser reina.
La serie está dirigida por Jordi Frades y protagonizada por Michelle Jenner, Rodolfo Sancho, Pablo Derqui, Bárbara Lennie, Clara Sanchís, Víctor Elías, Pedro Casablanc, Ginés García Millán, Ramón Madaula, Sergio Peris Mencheta, Daniel Grao y William Miller.”

E importante,parécemo a min,vela porque aí empeza nese tempo que recrea a serie,,penso , a nosa desgracia como pobo. A doma e castración de Galicia cando se xuntan os reinos de Castela e Aragón cos Reis Católicos e se apoderan de Galicia castigando a nobreza de Galicia por ter apostado pola Beltraneja que o pasado Luns nace, na serie, e xa algún nobre e Arcebispo vai ao notario do Reino a manifestar que o xuramento de fidelidade o fan por cumprir porque a nena nos é filla realmente de El Rei .Parece que a serie promete.

E por poñer algo mais aí vai un video que hai tempo que alguén me mandou e que é a orixe da popularización da Rianxeira que tantas veces temos cantado. Xa veredes,se non o coñecedes,que cousa mais curiosa:

 

Deica a próxima en “Desván de los Monjes”.Saúdos para todos. Rafael

MUXÍA

Mar e vento configuran 

un corpiño na montaña,

remexendo os seus cimentos

e socavando a súa entraña.

Vea furada por dentro,

nove voltas nela bastan

pa que se amañen os osos 

dos romeiros que xa saltan.

Gaiteiros e raparigas

entoan coplas e cantan;

brincan ó son de pandeiros

e dos foguetes que estalan.

A Señora en trono d´ouro

arrima a toda a comarca,

e a vila garda o tesouro

que ven a Muxía en Barca.

A Pedra tomba co ceo

e os diaños liscan da alma,

sorrí a Santa aos festeiros,

que, ata o día, non van a cama.

Antonio Puertas.

FESTAS DA BARCA 2012...Un agarimoso saúdo á terra do meu benquerido pai.

LIBRO QUE PAGA A PENA LER (R.G.R.)

Entrei no noso encerado e ao ver que aínda existe alguén que se acorda de deixar algo para xeral coñecemento animoume a deixar unhas reflexións sobre un libro que rematei hoxe mesmo de lelo. E unha maneira de cultivar o que queda da lectura dun libro e poñelo en común por se lle servisen de algo a outros. Non é outro o sentido que teñen en todas as revistas e periódicos as recensións que se fan.

Andamos pondo fin ao estío e mais ao tempo oficial de vacacións. Por fin rematei a lectura do libro de Paul Preston que leva por título.«El holocausto español»,Creo que foi Fernando Ledo o que nos dixo que andaba tamén atrevéndose con el. Non resulta fácil. Ten case que oitocentas páxinas. Duascentas e algo son de notas que non están a pé de páxina. Están ao final. O título responde as atrocidades e violencia que houbo na España do ano 36 e sucesivos. Tanto a represión republicana como a franquista de antes e despois da guerra civil. O título completo é:«El holocausto español, pautas de exterminio durante y después de la Guerra Civil».Leva pouco mais dun ano publicada a tradución ao español.

Ninguén discute que é un dos principais estudos feito con rigor histórico desa época.” «el relato apasionante y trágico a la vez sobre la durísima represión» que tuvo lugar durante toda la Guerra Civil, tanto en el bando republicano como en el franquista” Segundo destaca o xurado do premio nun comunicado:Premio de Historia de Cataluña Santiago Sobrequés i Vidal.Tivo varios premios. E Príncipe de Asturias de Historia Contemporánea española e director do Centro Cañada Blanch para o Estudo da España Contemporánea da London School of Economics.

 

O autor non é un calquera. E doutor en Historia pola Universidade de Oxford. ( Dicía o noso profesor de Latín en 3º de Humanidades D. Alejando Carou que había moitas universidades pero ante a de Oxford había que quitar o sombreiro. O mellor do mellor. Parece que algo de razón tiña. E das mais antigas. Vede:

Universidad de Oxford - Wikipedia, la enciclopedia libre

 Paul Preston - Wikipedia, la enciclopedia libre

Sempre que se fala da Historia desa época,cadaquén conta a súa maneira,aparecen as matanzas do bando republicano,xa declarado o Estado de Guerra,como a cometida en Paracuellos do Jarama coa implicación directa,a xuízo do autor,de Santiago Carrillo. Destaca literalmente de Carrillo:"Sus mentiras son tan infantiles, es una ridiculez decir que no sabía nada de los hechos",Explica que era,pese a súa xuventude,pouco mais de vinte anos, o responsable da orde Pública que nomea a Segundo Serrano Poncela como Director de Seguridade que é quen organiza as sacas. E a mais grande atrocidade cometida en territorio republicano.

Pero tamén dito isto precisa que a represión organizada por un e outro bando foi,tanto pola cantidade como pola calidade,en termos xerais a violencia dos golpistas foi aproximadamente tres veces superior á da zona republicana a non ser en Madrid onde se trocan as cifras de mortes.

Preston espera que a súa obra sexa un grao de area para a reconciliación e que nunca se utilice como armas política. Toda sociedade precisa recoñecer e coñecer o seu pasado para non volver a repetilo. Critica que moitas investigacións de un e outro lado son nesgadas e acostuman a estar feitas para utilizarense como armas políticas.

Confesa Paul Preston que escribir esta obra,foi para el un gran reto, levoulle mais de vinte anos de traballo. Tivo que ler mais de mil libros. Da conta diso o volume de notas de onde está sacada toda a información documentada que aporta.

Se pon un o nome do título do libro ou o do autor en google aparecen os comentarios que suscitou na prensa e como os distintos periódicos,incluso da dereita mais extrema, lle recoñecen o valor da independencia e da obxectividade. 

Ai vaui algunha pero son incontables:

Paul Prestón habla de su libro "El holocausto español.Odio y - Blogia

 España masacrada | Edición impresa | EL PAÍS

 Paul Preston cree que "Franco nunca pensó en la reconciliación 

 Paul Preston: «Las mentiras de Carrillo sobre la matanza de - ABC

Teño que confesarvos,como cando se facía de modo habitual,tempo hai,que me custou moito lelo. Precísase tempo e vagar e ademais concentración. Levoume horas e horas. Os días de praia era cando mais avanzaba,.Para coller o fío tiña que volver a ler unhas páxinas para atrás para situarme e entrar en materia. Pero como digo no título paga a a pena. Sempre nos dixeron que a historia é a mestra da vida e niso non nos enganaban. Se para alguén lle vale para algo ben e se non tamén. Deica a próxima vez. Saúdos para todos que logo nos veremos. Xa Andrés puxo,como sempre, a camiñar a intendencia para pasar ese día xuntos que este ano esperemos que non falle. Rafael.