CONVIVENCIA DE SOBRADO 15/09/2012 - Galería de Imaxes de Enrique Vázquez Posse

Barral, Cutrin, Doval Posse e  Garcia Ramos

PARA VER TODA A REPORTAXE GRÁFICA PICADE ABAIXO Á ESQUERDA  "Máis información". 

Todos atentos na fermosa Sala Capitular

Na Sala Capitular ten lugar o Capítulo,
reunión da comunidade onde se revisaben
os comportamentos e se impoñían as correc-
cións. Por iso aínda se di "chamar a Capítulo"

ENCONTRO E CONVIVENCIA EN SOBRADO E OÍNS (Andres GV) (15/09/2012)

   Día 15, sábado. O mes de setembro segue fiel ao verán que está próximo a finar. O día presenta unha mañá luminosa e grata. 

   Os da zona da Coruña chegamos a Sobrado, que estaba en festas, no autobús da empresa Vázquez cando xa faltaba pouco para as once e media. No amplo adro que dá acceso ao mosteiro cisterciense de Santa María de Sobrado xa estaba o grupo de Pontevedra e moi pouco despois chegaron os da zona de Santiago. Primeiros contactos e primeiras novidades. Non faltaron as gratas sorpresas de vernos con quen había tempo tiñamos perdido o contacto.

OCTAVA DA CONVIVENCIA 2012

Andamos na Outava -diría o Padre Constantino quen, de haber un sitio no que se estea mellor que aquí chámese Ceo ou Paraíso, alí estará por ter sido un santo dos de lei- da festa da convivencia correspondente ao presente ano.

 Pois como sempre pendurei algo nestas datas sinaladas,por non perder os bos costumes,deixarei hoxe unhas consideracións por tratarse dunha efemerides que celebra o semicentenario do paso do Seminario Menor da Asunción ao Seminario Conciliar de San Martiño Pinario de Santiago de Compostela. Comentando hoxe con Agustín Dios e Manuel Dans dicían: Pois é verdade. Entón nós como marchamos cando Rosalino Calvo Tojo e outros e xa non pasamos ao maior hai tamén cincuenta anos que deixamos o Seminario .¡¡Como pasa o tempo¡¡.

Pois nada. Pasado mañá verémonos outra vez. Será un día no que xa se encargará Vilariño de poñerlle o significado. Irán os que poidan e sentirémonos a gusto acordándonos dos vellos tempos.

Por hoxe xa non hai mais leria. Si dicirvos que o Luns pasado comezou a serie de T.V.E chamada ISABEL. Esta é a reseña que aparece na páxina da TVE:

“Dirigido por: Jordi Frades
'Isabel' cuenta la apasionante lucha de una mujer por llegar a ser reina. Isabel la Católica vio destrozada su infancia al ser arrebatada de su madre enferma y fue obligada a ir a vivir a la Corte por su hermanastro el rey Enrique IV. Sufrió la pérdida de su hermano Alfonso, por delante suyo en la línea sucesoria, y tomó, con apenas 16 años, decisiones clave tras una cruenta guerra civil. Rechazó, hasta poner en peligro su vida, aceptar ninguna imposición de boda, defendiendo su derecho a elegir esposo (Fernando de Aragón). Soportó, tras su boda, maledicencias y limitaciones económicas. Tuvo que manejar diplomacia con una dureza de carácter capaz de poner firmes a un ejército (y a su propio marido, si hacía falta). Y todo, por una obsesión: ser reina.
La serie está dirigida por Jordi Frades y protagonizada por Michelle Jenner, Rodolfo Sancho, Pablo Derqui, Bárbara Lennie, Clara Sanchís, Víctor Elías, Pedro Casablanc, Ginés García Millán, Ramón Madaula, Sergio Peris Mencheta, Daniel Grao y William Miller.”

E importante,parécemo a min,vela porque aí empeza nese tempo que recrea a serie,,penso , a nosa desgracia como pobo. A doma e castración de Galicia cando se xuntan os reinos de Castela e Aragón cos Reis Católicos e se apoderan de Galicia castigando a nobreza de Galicia por ter apostado pola Beltraneja que o pasado Luns nace, na serie, e xa algún nobre e Arcebispo vai ao notario do Reino a manifestar que o xuramento de fidelidade o fan por cumprir porque a nena nos é filla realmente de El Rei .Parece que a serie promete.

E por poñer algo mais aí vai un video que hai tempo que alguén me mandou e que é a orixe da popularización da Rianxeira que tantas veces temos cantado. Xa veredes,se non o coñecedes,que cousa mais curiosa:

 

Deica a próxima en “Desván de los Monjes”.Saúdos para todos. Rafael

MUXÍA

Mar e vento configuran 

un corpiño na montaña,

remexendo os seus cimentos

e socavando a súa entraña.

Vea furada por dentro,

nove voltas nela bastan

pa que se amañen os osos 

dos romeiros que xa saltan.

Gaiteiros e raparigas

entoan coplas e cantan;

brincan ó son de pandeiros

e dos foguetes que estalan.

A Señora en trono d´ouro

arrima a toda a comarca,

e a vila garda o tesouro

que ven a Muxía en Barca.

A Pedra tomba co ceo

e os diaños liscan da alma,

sorrí a Santa aos festeiros,

que, ata o día, non van a cama.

Antonio Puertas.

FESTAS DA BARCA 2012...Un agarimoso saúdo á terra do meu benquerido pai.

LIBRO QUE PAGA A PENA LER (R.G.R.)

Entrei no noso encerado e ao ver que aínda existe alguén que se acorda de deixar algo para xeral coñecemento animoume a deixar unhas reflexións sobre un libro que rematei hoxe mesmo de lelo. E unha maneira de cultivar o que queda da lectura dun libro e poñelo en común por se lle servisen de algo a outros. Non é outro o sentido que teñen en todas as revistas e periódicos as recensións que se fan.

Andamos pondo fin ao estío e mais ao tempo oficial de vacacións. Por fin rematei a lectura do libro de Paul Preston que leva por título.«El holocausto español»,Creo que foi Fernando Ledo o que nos dixo que andaba tamén atrevéndose con el. Non resulta fácil. Ten case que oitocentas páxinas. Duascentas e algo son de notas que non están a pé de páxina. Están ao final. O título responde as atrocidades e violencia que houbo na España do ano 36 e sucesivos. Tanto a represión republicana como a franquista de antes e despois da guerra civil. O título completo é:«El holocausto español, pautas de exterminio durante y después de la Guerra Civil».Leva pouco mais dun ano publicada a tradución ao español.

Ninguén discute que é un dos principais estudos feito con rigor histórico desa época.” «el relato apasionante y trágico a la vez sobre la durísima represión» que tuvo lugar durante toda la Guerra Civil, tanto en el bando republicano como en el franquista” Segundo destaca o xurado do premio nun comunicado:Premio de Historia de Cataluña Santiago Sobrequés i Vidal.Tivo varios premios. E Príncipe de Asturias de Historia Contemporánea española e director do Centro Cañada Blanch para o Estudo da España Contemporánea da London School of Economics.

 

O autor non é un calquera. E doutor en Historia pola Universidade de Oxford. ( Dicía o noso profesor de Latín en 3º de Humanidades D. Alejando Carou que había moitas universidades pero ante a de Oxford había que quitar o sombreiro. O mellor do mellor. Parece que algo de razón tiña. E das mais antigas. Vede:

Universidad de Oxford - Wikipedia, la enciclopedia libre

 Paul Preston - Wikipedia, la enciclopedia libre

Sempre que se fala da Historia desa época,cadaquén conta a súa maneira,aparecen as matanzas do bando republicano,xa declarado o Estado de Guerra,como a cometida en Paracuellos do Jarama coa implicación directa,a xuízo do autor,de Santiago Carrillo. Destaca literalmente de Carrillo:"Sus mentiras son tan infantiles, es una ridiculez decir que no sabía nada de los hechos",Explica que era,pese a súa xuventude,pouco mais de vinte anos, o responsable da orde Pública que nomea a Segundo Serrano Poncela como Director de Seguridade que é quen organiza as sacas. E a mais grande atrocidade cometida en territorio republicano.

Pero tamén dito isto precisa que a represión organizada por un e outro bando foi,tanto pola cantidade como pola calidade,en termos xerais a violencia dos golpistas foi aproximadamente tres veces superior á da zona republicana a non ser en Madrid onde se trocan as cifras de mortes.

Preston espera que a súa obra sexa un grao de area para a reconciliación e que nunca se utilice como armas política. Toda sociedade precisa recoñecer e coñecer o seu pasado para non volver a repetilo. Critica que moitas investigacións de un e outro lado son nesgadas e acostuman a estar feitas para utilizarense como armas políticas.

Confesa Paul Preston que escribir esta obra,foi para el un gran reto, levoulle mais de vinte anos de traballo. Tivo que ler mais de mil libros. Da conta diso o volume de notas de onde está sacada toda a información documentada que aporta.

Se pon un o nome do título do libro ou o do autor en google aparecen os comentarios que suscitou na prensa e como os distintos periódicos,incluso da dereita mais extrema, lle recoñecen o valor da independencia e da obxectividade. 

Ai vaui algunha pero son incontables:

Paul Prestón habla de su libro "El holocausto español.Odio y - Blogia

 España masacrada | Edición impresa | EL PAÍS

 Paul Preston cree que "Franco nunca pensó en la reconciliación 

 Paul Preston: «Las mentiras de Carrillo sobre la matanza de - ABC

Teño que confesarvos,como cando se facía de modo habitual,tempo hai,que me custou moito lelo. Precísase tempo e vagar e ademais concentración. Levoume horas e horas. Os días de praia era cando mais avanzaba,.Para coller o fío tiña que volver a ler unhas páxinas para atrás para situarme e entrar en materia. Pero como digo no título paga a a pena. Sempre nos dixeron que a historia é a mestra da vida e niso non nos enganaban. Se para alguén lle vale para algo ben e se non tamén. Deica a próxima vez. Saúdos para todos que logo nos veremos. Xa Andrés puxo,como sempre, a camiñar a intendencia para pasar ese día xuntos que este ano esperemos que non falle. Rafael.

Sorriso chavelludo de cadelo adoecido; mal de ollo en vello revirado; pingallo de besta embalsamado; demo escangallado lonxe dos seus dominios; gurgullas de Canedo e baños de Outariz; billotes amañados por chapuzas con contrato; sereno calixtino con pechos arrabaldeiros; furado que non se atina na misa que canta o galo; camiño desfasado de pelegrino adurmiñado; revista de quen vai mirando pa outro lado; amaño de xurado con tintas de froallo… Así se sinte o novo inquilino no seu catre, xa reclinado.

Camariñas súmese nunha friaxe milenaria e non pasa cobrando en balde. Novos mundos aconsellan xentes desiguais; mesturan pasos que levan as ideas e traen os fracasos.
A miña dona di que ela  non foi; que, de tódo-los males cantos hai, deles nada sabe, mais é coñecedora das novelas que ás traen. Penso que  leva razón, como Santa Bárbara cando trona, a quen todos, cando funga,  lla dan.. A culpa sempre a terá o ditoso chachachá.

Pasemos lista e vexamos quen son aqueles, do A ou do  B, os que han marcar os tombos desta carraca. Once pares de botas multiplicadas por mil, mallan nos campos de Belvís. Sombras de gaiteiros que fungan nos encontros, peneirando moletes sen codia e que están por descubrir. Un asubío afogado nas palmas do orde, morre entre as sombras dunha costa de sal cos nosos retratos, que sempre miran cara atrás.

Popurrí de verán que nada di cando cala, e non se lle entende a súa fala… mais, xa está de novo aquí na lista que fixo  pa soñar, cando dorme sen almofada.

Dime o amigo que conte o acontecido…mais ¿ como vou a repetir o que nunca pa ninguén fora descoñecido ? Nada aconteceu que non fora prevido: unha lancha co bandullo peneirando na criba, imitando a súa  morte, no medio das gargalladas da marusía. Achican os bandullos coas cervexas de Buría, e jás abondo cando se debía. A Costa da Morte non deixa de durmir ningún día. Os gurgullos se retorcen e sempre están de romaría fronte as costas do Vilán e os pelouros de Muxia.
Unha gran traxedia, certamente, sería: que deixaran de fungar o noso vento e mailo mar. ¡ Que Deus no no queira,!, e que deixe en paz o noso día a día.Os do sur están a dicir: “ Nunca mais “… e, dende Fisterra pa arriba: “ cando queira, que veña outro mais “. Xa as nosas xentes en garda están, dende que o mundo está encabuxado petando  nas nosas portas. Temos nobre madeira e carpinteiros abondos de ribeira pa aguantar os “ elementos “; e, ¡ que peten canto queiran !

Eu non me entendo, nin vos me entendedes, nin sequera o pretendo; mais, se puiderades ver como en película as miñas verbas, comprobaríades avaríadas imaxes animadas e desanimadas, de fantasmas e de adas; de diaños e de canallas; de anxos e de demos, ríndose de min. As veces, bailan, e as veces ( as mais ) laian, a carón da miña propia cara… Ganduxan cas ideas tolas, e cas escangalladas; o sentido mais común morre e reencarna, coas  figuras que se semellan, e non recordan se emparentan ou imitan ó que fala… Desaparecen perdidas polo aire, quen representa a súa comedia.

O meu idioma está parindo suspiros de palabras, sacándolle  o pelexo ó común dos pensamentos, e desplumando  ó sentido da palabra.
Quen queira, que vexa este filme cos meus retratos e, cos seus  fuciños, os lamba. Sen mantelos nin rebandas, nin sobremesa nin lambetadas que, pa iso, está Disneilandia.

Antonio Puertas

IN MEMORIAM: AVELINO POUSA ANTELO

                                 IN MEMORIAM: AVELINO POUSA ANTELO (R.G.R.)

 

O amencer,á luzada de hoxe finou o esgrevio galeguista. E merecedor de todos os títulos que se lle deron e de aqueles outros que non se lle outorgaron pero que tamén lle corresponderían pola súa lonxeva traxectoria. Mañá farase eco a prensa de todas aquelas virtudes, foron moitas,que o adornaron. E dos poucos que nos acompañaron,case un século,en momentos críticos,tráxicos e tamén esperanzadores para esta Nosa terra a Galicia que nos veu nacer.

A razón de traelo aquí e que a min me gustaría subliñar e a de ser antigo alumno de San Martiño Pinario. Precedeunos naqueles grosos muros durante sete anos cando era aínda Universidade Pontificia de Santiago de Compostela. Desapareceu no ano 1932 en que o Vaticano reduciu os Centros de Ensino Superior en toda España porque a calidade degradárase tanto que os títulos eran sinónimo de que tiña cartos o posuidor pero non da sapientia que figuraba no documento. Elocuente é aquela anécdota que contan do pai dun doutorando que candi viña de volta de Santiago preguntáronlle.¿E que o fillo xa che é doutor? Si home e se levara mais cartos tamén me doutoraban a besta. Na que fixera a viaxe.

Aqueles doutores que figuraban como profesoresnos calendarios que nos entregaban na inauguración de cada curso procedían case todos da Pontificia de Santiago. Chamaba a atención que os mais novos eran licenciados,non todos, e os mais vellos eran todos doutores.

Despois desta digresión dicirlle a D.Avelino que o que se quere nunca morre e que el tamén vivirá na memoria colectiva de Galicia. A semente que el plantou ira xerminando e dará os seus froitos. Quede constancia neste blog que pertence a unha comunidade da que el tamén precedéndonos foi parte. Sirva de póstuma homenaxe.

 

Para os que queiran saber mais aí vai noticia pola que eu me informei este mediodía:

http://praza.com/cultura/1763/falece-avelino-pousa-antelo-memoria-e-dignidade-do-galeguismo/

http://www.sermosgaliza.com/artigo/memoria/avelino-pousa-antelo-adeus-ao-sonador-da-galiza-redimida/20120820110213004345.html

E tamén o discurso que pronunciou no 2009 en defensa do noso idioma na praza da Quintana de vivos en Santiago:

 E nada mais. Dentro de pouco verémonos e xantaremos xuntos. Saúdos para todos.Rafael

15 de setembro: CONVIVENCIA EN SOBRADO E MAIS EN OÍNS

QUINTA DO ’57 - CONVIVENCIA ANUAL

Sábado, 15 de setembro de 2012 – Sobrado dos Monxes

            Meus ben queridos amigos e compañeiros: xa está aquí o día. O gran momento de acrecentar a amizade, compartindo –ademais da Misa e da mesa- as amargas decepcións padecidas neste “annus horribilis” e as estimulantes xornadas ou horas que nos permitiron seguir confiando nas persoas e afiuzar a nosa esperanza.

Amigo, compañeiro, irmán: fagamos deste encontro unha bandeira, un signo do cambio necesario que todos desexamos. Todo cambia cando as persoas se reúnen.  

Lugar de encontro:

MOSTEIRO CISTERCIENSE DE SANTA MARÍA DE SOBRADO

Horario:

11,30             Acollida

12,00             Visita ao mosteiro, acompañados por un monxe

13,00                         Eucaristía na capela dos monxes

13,45             Asistencia, na mesma capela, ao rezo monástico da Hora Intermedia.

                        Fotografía do grupo na portada do mosteiro

                        Saída para o xantar.

Hace un par de horas escribí en Facebook un breve artículo que quiero compartir con vosotros :
EL ALCALDE DE MARINALEDA ,LA DEMAGOGIA Y LA DEMOCRACIA
A quienes todavía creen que los argumentos son puramente racionales les voy a proporcionar uno que , espero ,les lleve a cuestionárselo .Todos los medios se ocupan estos días en denigrar (la mayoría) el comportamiento del regidor de ese ayuntamiento de Sevilla .No se plantean si haber "asaltado" un par de supermercados y una finca pública-al parecer infrautilizada-fue o no justo (que no es legal está fuera de discusión) .Le llaman demagogo ,oportunista .Dicen que quiere hacerse  propaganda ...Y caen en la misma demagogia (si la hay en él ) al publicar sus ingresos y afearle que no emplee parte de ellos en saciar el hambre sobre la que-insiste-quiere llamar la atención .Analizad "las informaciones" y comprobraréis que la virulencia del rechazo es directamente proporcional a la cercanía del poder (de los poderes) .Extraño ¿no? .
Se parte-como otras muchas veces en nuestra vida social y política-de un falso postulado :que estamos en un estado de derecho ;entendiendo por tal :una situación estructuralmente justa y dinámicamente congruente .Nada más lejos de la verdad .Esos medios así lo patentizan con sus denuncias mutuas y las revelaciones que compiten en acritud .Nada-defienden- puede hacerse al margen de la ley -si no queremos caer en el caos .¿Y si la ley se hace en beneficio de los menos? .¿Y si la ley es el pretexto para ocultar la verdad? .¿Y si la ley es un instrumento de opresión? .Que tal fetiche es el referente último de una democracia-está claro-es ,cuando menos  ,un error .No hay otro referente que tenga fundamento más allá del "bien común" .Ése ,sí ,es un buen metro .Ése ,sí ,está a la altura de las exigencias de una democracia real .
Andrés L. Amboage

RISOTERAPIA

Estes días están chegando aqueles profesores que adican uns días do mes de Xullo a viaxar. De momento aínda poden permitilo. No futuro iremos vendo. Estiven cuns amigos que andaron unha semana por Europa e viñeron abraiados da imaxe que de nós teñen incluso en Croacia. Dixéronme que ocupamos as portadas, na última semana de mes pasado,dos mais importantes periódicos. O tema mais recorrente é o da corrupción. O que non lles colle na cabeza é o da amnistía fiscal. Por iso poño un vídeo que, aos que vimos as películas de Berlanga, fainos pasar un momento divertido. Sobran os comentarios. Aí queda.A descansar como nos desexou Eduardo.Saúdos para todos.Rafael